Showing posts with label drama. Show all posts
Showing posts with label drama. Show all posts

Friday, October 8, 2010

EPISOD 10

ni yang dikatakan "bila Joco dah jiwang"....


Lama gila rasanya tak tulis cerita si Kamarol ni...sampai aku kena baca balik dari mula untuk buat sambungan cerita ni. Urat malas dah melingkar kat tengah belakang aku nih. Kadang-kadang aku terpikir jugak...apa sebab la aku membodohkan diri untuk buat cerita bodoh ni. Tapi cerita ni sangat terkesan pada aku. Aku jadi tak senang duduk lagi tak siapkan cerita ni. Aku nak selesaikan hutang aku dengan Kamarol.....
Owh, lupa pulak nak ucapkan Selamat Hari Raya Aidilfitri kepada semua pembaca. Macam mana raya hangpa? Aku macam biasa...seperti tahun-tahun yang sudah...bangun time tengah hari..(dah lupa dah macam mana sembahyang raya). Baju raya sehelai pun tak beli. Baju melayu baru beli tadi...iaitu selepas 3 minggu kita menyambut Syawal. Jenuh cari baju melayu tadi. Semua pasaraya aku masuk...semua tak dak baju melayu. Aku masuk Kedai Runcit Haji Sabri dan Restoran Sri Melayu yang terang-terang pemiliknya orang melayu...pun tak dak juai baju melayu...marah betoi aku! Last sekali dapat jugak aku beli baju melayu kat Pusat Pakaian Boon Hiang..cina jugak yang juai baju melayu. Huh! Inilah yang dikatakan 1Malaysia.

BERSAMBUNG..........


Sampai sahaja di hotel, mereka terus ke ballroom. Kamarol terkesima. Majlis yang Hanim maksudkan bukan majlis seperti yang dijangkanya. Dengan tetamu yang rasanya mencecah 1000 orang, pandangan Kamarol sedikit kelabu. Semua mata tertumpu pada Kamarol dan Hanim. Kamarol pandang Hanim. Hanim sendiri seperti tercengang. Hanim pandang Dato’ Jufri dan Pakcik Ruslan.

Hanim : papa! Ayah! Apa ni?? Papa cakap cuma nak jemput kawan-kawan bisnes papa??? Ayah pun kata cuma nak ajak kawan-kawan rapat ayah ja.. (cakap Hanim sedikit berbisik)
Dato’ Jufri : habis tu Hanim ingat kawan-kawan papa dan ayah berapa orang? 20 orang? 30 orang?? (kata Dato’ Jufri sedikit tersenyum)
Pakcik Ruslan : dah la Hanim...bawak Kamarol ke meja makan. Ingat, layan si Kamarol tu baik-baik...dia tu sekarang suami kamu.
Hanim : okay okay... Kamarol..jom.

Kamarol sedari awal cerita hanya menurutkan kata si Hanim. Hampir kesemua tetamu menegur dan bersalam dengan Kamarol. Kamarol yang masih lagi kekok masih boleh mengawal keadaan.

Kamarol : Hanim...kalau awak tak mau semua ni, kenapa awak buat jugak??
Hanim : aku terpaksa Kamarol..papa dan ayah dah banyak berkorban untuk aku.
Kamarol : tapi awak tetap tipu depa.
Hanim : kalau itu yang boleh buat depa lega..aku dah tak mau peningkan kepala depa.
Dato’ Jufri : apa yang kamu berdua bualkan ni? Haha. Hanim, malam ni papa dengan ayah tak balik rumah. Kamu balik dengan Kamarol. Nanti papa suruh pemandu syarikat hantar kamu.
Hanim : tapi....papa dengan ayah nak ke mana?
Dato’ Jufri : eh..kami ada lah hal kami sendiri..haha. Lagipun papa nak bagi la peluang untuk kamu berdua...
Kamarol : tak pa la Dato’...saya boleh balik rumah sendiri nanti.
Dato’ Jufri : Kamarol..sekarang ni saya dah jadi papa kamu jugak. Pakcik Ruslan tu pun dah jadi ayah kamu...jadi panggil ja saya ni papa.. Pakcik Ruslan tu ayah.
Kamarol : terima kasih Dato’....oh...papa..
Dato’ Jufri : kamu nak balik ke rumah? Eh, kenapa pulak? Sekarang ni kamu dah jadi sebahagian dari famili kami. Rumah tu sekarang ni rumah kamu jugak. Dah, malam ni kamu dengan Hanim balik ke rumah. Hanim, papa dah suruh Mak Jah kemaskan bilik kamu. Nanti letak barang-barang Kamarol dalam bilik kamu.
Hanim : ok papa...

Dato’ Jufri dan Pakcik Ruslan sebenarnya sangat gembira dengan kehadiran Kamarol sebagai suami Hanim. Mereka mengharapkan agar Kamarol dapat merubah hidup Hanim yang sangat tidak terkawal.

Hanim : Kamarol...hang dengar kan apa yang papa cakap tadi? So balik nanti hang boleh letak barang-barang hang kat bilik aku. Tapi hang tidur di bilik tamu. Nanti aku suruh Mak Jah kemaskan bilik tamu untuk hang. Tapi tolong jangan cakap dengan papa.
Kamarol : tapi saya kan suami awak??
Hanim : tolong la Kamarol...
Kamarol : ok..


Sampai ja di rumah Kamarol dengan segera serta laju bercampur kelam kabut, terus membawa barang-barangnya ke bilik Hanim. Dia bercadang, sebaik sahaja masuk ke bilik Hanim, dia nak berpura-pura terus terlelap.. jadi dapat la dia tidur di bilik bersama Hanim. Agak berfungsi jugak otak musibat ni kadang-kadang.


Hanim : Kamarol.. barang-barang hang tu hang letak ja kat ruang tamu, nanti Mak Jah akan masukkan dalam bilik aku. Bilik tamu Mak Jah dah kemas, so hang boleh la pi tidur kat situ.
Kamarol : Hanim... awak dah nak tidur ka? Boleh tak kalau kita sembang-sembang dulu, kena kopi panas ka...saya buatkan..ok?
Hanim : sebab hang dah banyak tolong aku......ok lah. Tapi jangan masukkan apa-apa pulak dalam kopi aku tu.
Kamarol : gula pun tak mau? Susu? Kalau tak masukkan kopi macam mana nak jadi air kopi?? Ka awak nak air suam ja??
Hanim : sementara aku tengah ada mood nak bersembang dengan hang ni, baik hang cepat...nanti aku dah masuk bilik, esok pagi pulak baru aku keluar...
Kamarol : ok, ok...bagi aku masa dua minit!!

Kamarol dan Hanim berbual sampai lewat malam. Hanim ceritakan bagaimana dia boleh hidup dengan dua orang bapa. Tapi sedikit pun Hanim tak tanya tentang kehidupan Kamarol...mungkin tak penting baginya.


Kamarol : Hanim, awak tak mau tahu ka pasal saya? Maksud saya, keluarga saya...kawan-kawan saya..
Hanim : cerita ja la...maybe aku gunanya jugak. Ya la, walaupun kita ni cuma kahwin kontrak, kurang-kurang kalau ada orang tanya, aku boleh lagi nak jawab...
Kamarol : ermm... saya dilahirkan dalam keluarga yang serba sederhana. Abah dah tak ada masa saya umur 5 tahun lagi. Sampai saya besar, bonda la yang besarkan saya, sekolahkan saya, bagi saya makan, pakai. Uncle Romli, sepupu kepada arwah abah...saya dah terbiasa dengan panggilan uncle. Kalau ikutkan pangkat dia dengan saya, saya patut panggil dia Pak Ngah Romli kalau tak salah. Anak uncle, Azim...kami sangat rapat.
Hanim : Azim??
Kamarol : a’ah..Azim. Awak ingat tak mamat yang temankan saya masa kita akad nikah hari tu? Itu la Azim. Dulu dia study kat luar negara...tapi pulang awal..haha..dia tu banyak main...tak pernah nak serius..
Hanim : maksud hang.....Innal Azim???
Kamarol : eik?????? Awak kenal dia??? Macam mana awak kenal dia???
Hanim : dah la Kamarol...nanti kita sembang lagi. Nanti kalau aku ada masa dan mood, aku ceritakan kat hang. Oh, thanks for the coffee...sedap. Selamat malam.
Kamarol : tapi Roy.... eh...tapi Hanim....erm..ok, selamat malam.


Macam mana Hanim kenal akan nama Azim tapi tak pernah kenal rupanya? Apa sebenarnya hubungan Hanim dengan Azim? Kamarol jadi semakin tak puas hati. Kamarol nekad, esok dia mesti jumpa Azim. Ini soal maruah! Pertama kali Kamarol memikirkan tentang maruah...mungkin.

Tiba-tiba handphone Kamarol berbunyi...ada satu pesanan ringkas...dari Ira....

“Kamarol, kenapa sekarang ni aku rasa macam hang banyak berubah? Semenjak Hanim dah tak datang kolej, hang macam tak da mood ja. Aku ni kawan hang Kamarol. Kalau pun aku ni tak special untuk hang, kurang-kurang jadikan la aku ni somebody dalam life hang. Hang kata aku kawan baik hang, tapi kenapa aku rasa macam hang tak pernah pun cerita masalah hang kat aku?? Sebab aku ni perempuan?? Aku cuma nak kawan-kawan aku happy. Sorry kalau aku mengganggu hang. Aku harap dapat jumpa hang kat kolej esok”

Rasanya itu dah boleh dipanggil ‘khidmat pesanan panjang berjela’...

M A L A S N A K T A I P L A G I D A H........


Memandangkan kita dah lama tak bersua muka (mungkin tak pernah pun), jadi aku ada cerita yang aku nak kongsi dengan hangpa semua...(macam ramai ja pembaca..ahakszzz *gelak paling aku benci).

Baru-baru ni ofis aku didatangi oleh seorang pakcik yang datang membawa seorang anak lelakinya yang berusia 12 tahun. Normal. Cukup sifat. Tapi yang menyentap hati aku bila anaknya itu berkelakuan seperti seekor anjing. subhanAllah. Bukan aku maksudkan anak dia terlalu buas atau tak terkawal. Tetapi anaknya itu macam kerap tersedu. Hangpa boleh kontrol ka hangpa punya sedu?? Ok, itu normal. Yang tak normalnya ialah sedunya itu mengeluarkan bunyi seperti seekor anjing. Kuat. Macam mana hangpa dengar anjing menyalak, macam tu la bunyi sedu dia. Sebak aku tengok. Tak cukup dengan itu, dia jugak kerap jelirkan lidah. Kepala kerap tersengguk-sengguk. Kata bapanya, dia jadi macam tu ketika dia darjah 5 (atau umur 5 tahun, aku kurang jelas). Ketika tu dia pi mandi di sungai. Balik dari mandi di sungai tu, dia jadi macam tu. Mungkin terkena kenan atau badi binatang tu. Aku tak paham sangat tentang benda-benda macam tu. Tapi apa pun, kalau itu adalah buatan orang, moga orang itu akan terima hukuman dari Allah atas perbuatannya. Kepada seseiapa yang nak jumpa budak tu, aku cuma akan bagitau kalau hangpa ada cara untuk pulihkan dia. Aku tak nak aibkan dia atau keluarga dia.

Untuk sambungan cerita CINSIKA ni... nanti aku bagitau lagi...terima kasih daun tembakau..(rokok mahai la ni...aku taip pun sambil hisap rokok tanpa bukak kipas..bukak kipas rokok habis cepat..rugi mampuih).

Bersambung..................................................                                                               0447   07102010

Wednesday, August 25, 2010

EPISOD 9

Salam Ramadhan untuk semua pembaca. Pejam celik, pejam celik (jangan pejam sampai tak celik-celik dah la..), 11 hari sudah Ramadhan kita. Tak lama lagi dah nak raya. Aku dah cukup ready untuk koyak wallet memandangkan adik-adik sedang menunggu di rumah dengan muka penuh rakus untuk memorehkan duit aku sempena raya nanti. Best kan jadi budak-budak, masalah berat tak ada. Habih sangat, masalah ketika cikgu suruh bawak keluaq buku teks matematik, dan masa tu baru perasan yang buku teks tertinggai kat rumah. Lubang-lubang liang roma dengan pasntas terbuka. Peluh turun laju. Mata perhati keliling kalau-kalau ada kawan-kawan yang tak bawak jugak. Kalau nampak ada rakan-rakan lain yang turut lap peluh, muka akan sedikit tersenyum...”nasib baik, aku ingat aku sorang ja”...Bulan Ramadhan ni aku kena  jaga sikit penulisan aku. Aku tak mau sampai nanti boleh mengurangkan pahala puasa aku. Sebenarnya aku ada cerita tentang bulan puasa ni. Sangat-sangat lucu. Kalau aku cerita dengan mulut, nescaya ambil masa 3-4 jam jugak sebab asyik nak gelak ja. Ok, aku tak mau cerita sebab blog ni bukan takut ‘Cerita Di Bulan Ramadhan’.


..........................SAMBUNGANNYA;


Azim : Kamarol, lagi dua hari hang nak kawin dengan Hanim tu. Hang ada masa lagi kalau hang nak tolak lamaran dia tu...
Kamarol : waahh...aku ni kira hebat la kan? Orang perempuan melamar aku...haha.
Azim : hang tau bangsa apa yang perempuan melamar lelaki?
Kamarol : dah, aku tak mau dengar. Hang jangan sampai aku keluarkan dialog-dialog Yusof Haslam...
Azim : tak habis-habis dengan Yusof Haslam hang. Tapi aku ni cakap benda betui Jim. Hang ada masa lagi.
Kamarol : ala Jim...aku Cuma kena tunggu sampai dia lahirkan anak tu ja. Lepas tu habis la tanggungjawab aku..
Azim : tanggungjawab??? Kepala hotak hang apa tanggungjawab?? Itu bukan tanggungjawab hang.
Kamarol : alaa Jim, hang selalu sokong aku kan? Tak boleh ka untuk sekali lagi, mungkin yang terakhir, hang sokong aku??
Azim : (terdiam seketika)......so, baju apa aku kena pakai nanti?
Kamarol : baju melayu la sayang....tak kan nak pakai baju renang pulak?? Hang ingat aku kahwin dengan duyung??
Azim : musibat ni, nanti belum sempat orang makan nasi kenduri kahwin hang, orang terpaksa makan pulut kuning kenduri arwah hang pulak...mau?

Azim sebenarnya langsung tidak setuju dengan perkahwinan tu. Tapi apa kan daya dia, Kamarol dah macam cina menang nombor ekor. Kalau boleh, dia nak canang satu kampung dia kahwin dengan Hanim. Macam tu la cina. Kalau menang nombor ekor, bukak kedai makan pun letak nama ‘Restoran 3767’...tak dak kena mengena dengan nama makanan. Kot la nak letak nama ‘Restoran Seafood Sew-Dude’ ka...atau ‘Restoran Tom Tom Yam’ ka...ini boh nombor...tak dak kena mengena. Peduli apa, janji orang ramai tau dia buka restoran tu hasil duit nombor ekor.

Akhirnya, Kamarol dan Hanim selamat disatukan. Sekarang, dengan sahnya Kamarol adalah suami kepada Hanim.

Hanim : Kamarol....
Kamarol : ya sayang??
Hanim : tak payah nak sayang-sayang sangat dengan aku. Macam ni, hang boleh balik ke rumah hang macam biasa. Tapi esok petang jam 5, datang rumah aku. Jangan lambat tau.
Kamarol : nak kena bawak kain baju aku sekali tak?? Hehehe....
Hanim : tak payah nak mengada-ngada. Ingat Kamarol, jam 5 petang esok.
Kamarol : ok.

Aku terpaksa cut mana-mana scene yang aku rasa macam malas nak taip sebab macam tak penting sangat. Tak kan la adegan Kamarol tersadung pun aku nak taip...betui dak?

Azim: sekarang ni hang dah jadi suami orang. Tanggungjawab hang dah besar. Kamarol, walaupun perkahwinan ni cuma kontrak, tanggungjawab hang, hang tetap kena buat.
Kamarol : thanks Jim...

Kamarol dan Azim pulang ke kedai Uncle Ramli........

Uncle Ramli : mak aiii...dengan baju melayu, bersampin bagai...raya lambat lagi. Apa kejadahnya anak-anak muda sekarang berpakaian macam ni?? Fesyen baru ka?
Kamarol : salam tidak diberi, perli pula menjadi pembuka kata. Apa la uncle ni...bagi la salam dulu. Uncle...uncle nak pakai pekerja tak???
Azim : aku rasa bapak aku memang perlukan pekerja la...kesian aku tengok dia asyik buat kerja teruk-teruk ni..
Uncle Ramli : hah, aku ingat hang tak sedar yang aku kerja teruk. Yang hang tu membuta sampai Maghrib, bawak pulak ke Subuh tu pasai apa? Kalau hang tolong aku kan bagus.
Azim : alaa...tak dapat gaji, tak mau la.. Jim nak guna duit jugak...
Uncle Ramli : anak sapa yang bodo melangit sangat ni?????? Sekolah 4 tingkat, bodohnya 6 tingkat!! Eh, anak aku jugak. Habis tu yang duit aku bagi kat hang selama ni?? Makan, minum, pakai, tempat tinggal... tak cukup lagi?
Kamarol : alaa.....apa gaduh-gaduh ni?? Kamarol nak tanya pasai kerja la uncle.
Uncle Ramli : kat uncle tak dak keja la Kamarol. Kedai uncle ni pun bukan besar mana sangat. Nanti uncle cuba tanya kawan-kawan uncle.
Kamarol : alaahh...buat bisnes sembunyi gula dengan beras pun takkan tak untung lagi..??
Uncle Ramli : Jim, baik hang bawak musibat ni naik atas sebelum aku keluarkan ayat-ayat bahasa Inggeris aku nanti..
Azim & Kamarol : hahahahaha...

................................

Kamarol : Jim, hang tak dak awek yang hang suka ka?
Azim : ish...mesti la ada. Habis tu hang ingat aku tak dak nafsu?? Sampai bila aku nak biar ‘adik’ aku ni berbungkus...
Kamarol : elehhh....macam la masa hang kat UK dulu hang tak sebat minah-minah sana.
Azim : hahaha...sebab minah-minah sana la yang buat aku jadi macam ni. Aku main banyak sampai aku kena buang kolej. Sana dugaan dia lain Kamarol. Tapi aku tak tertewas la dengan perempuan...hahaha..
Kamarol : habis tu hang tertewas sebab apa???
Azim : ................(diam)........................

Keesokkan harinya di kolej....

Ira : Kamarol, petang ni jom pi tengok wayang.
Kamarol : petang ni?? Petang esok boleh dak? Petang ni aku ada kerja la..
Ira : wahh...hang dah kerja ka sekarang ni?
Kamarol : aku tak paham la Ira, macam mana hang buleh terpilih sebagai antara top student kat sini. Bodoh hang mengalahi aku. Huduh hang tak terbanding.
Ira : hoi...apa ni sampai tahap nak babit-babit muka pulak ni?? Aku pakai SK II tau...
Kamarol : habih tu, kalau hang sapu SK II kat muka orang utan, agak-agak hang muka orang utan tu boleh jadi macam Pixie Lott tak??
Ira : elehhhh...beriya sangat kata kat aku. Aku tau la aku ni tak secantik Hanim, perempuan idaman hang tu. Tapi pikir la weh, dia takkan pandang orang macam hang. Punya la ramai lagi lelaki kacak dan kaya-raya dok mengorat dia. Hang bayangkan kalau kereta dia rosak tepi jalan, dah macam ada orang eksiden....berduyun-duyun orang mai. Yang berkopiah pun tak mau ketinggalan.
Kamarol : ala...mana nak tau satu hari nanti dia tersedar akan lelaki yang bersinar di antara lelaki-lelaki lain ni..

Sebenarnya aku tak suka. Bila dah masuk bab tengah-tengah ni, aku dah tak boleh nak masukkan humor. Nanti mood cerita lari. Aku tak suka serius. Cerita ni pun sebenarnya adalah cerita serius. Aku ja tambah sikit-sikit mana yang patut. Maybe mood lagu yang aku pasang ketika aku menaip jugak memainkan peranan. Lagu ‘Kau Kunci Cintaku di Dalam Hatimu – Ramlah Ram’ sedang berkumandang di laptop. Episod 10 nanti aku cuba taip sambil dengar lagu ‘Tenacious D’....aku yakin mood akan berubah. Lagipun bulan puasa ni...nak taip benda yang bukan-bukan pun aku risau. Ok, sambung...


Di rumah Hanim.....

Kamarol : ada apa awak suruh saya datang ni?
Hanim : macam ni Kamarol...papa dengan ayah adakan satu majlis. Majlis ni untuk kenalkan hang kepada kawan-kawan bisnes papa dan kawan-kawan baik ayah. Aku nak, kat majlis tu nanti, hang jangan cakap banyak. Kalau hang ditanya soalan-soalan yang hang rasa hang tak patut atau tak tau nak jawab, jangan jawab. Biar aku yang jawabkan...boleh??
Kamarol : kenapa macam rumit ja??
Hanim : ok...macam ni. Papa nak bagitau semua rakan-rakan bisnes dia yang kita ni kahwin atas dasar cinta. Hang dengan aku dah lama bercinta. Hang senior aku dulu di kolej dan hang dah sambung pelajaran kat luar negara. So bila hang balik Malaysia, kita terus kahwin.
Kamarol : tapi nanti tak payah bersanding ka?
Hanim : tak payah...tapi hang kena pakai pakaian yang aku belikan tu. Tolong Kamarol, jangan buat apa-apa yang boleh buat semua ni rosak.
Kamarol : ok. Kat mana majlis tu?
Hanim : kat hotel kawan papa. Papa dah aturkan semuanya. Nanti kita akan pi dengan papa dan ayah.

Aku rasa maam aku salah letak nama la. Sepatutnya aku letak ja nama dia Sambedol. Kamarol tu macam boleh diterima lagi nama dia. Kalau aku letak nama Megat Shahrom Bashir pun macam menarik jugak. Kedengaran bodoh jugak...kan? Kamarol ni ikut ja apa si Hanim tu cakap. Mesti ada orang yang teringin jadi macam Hanim. Kalau anda yang teringin nak jadi macam Hanim tu boleh dikategorikan sebagai cantik atau segak...sayalah Borhannya. Tapi kalau rupa macam court tenis, tolonglah sedar siri....anda dah la tak beRUPAya...ada hati lagi nak buat dosa. Babai...aku nak p buka puasa....

T E R I N G I N N A K....
M
E
N
C
A
R
U
T

p/s: kalau anda semua nak dengar lagu-lagu raya dalam versi Kedah yang penuh warna-warni...layari....
www.myspace.com/ahli_syurga

Monday, August 9, 2010

EPISOD 8

*rasa macam nak sepak terajang ja tengok muka budak ni...

Hadoi...nak kena sambung lagi ka? Aku malaih (malas) sebenarnya nak sambung...tapi akan ku gagahi jua. Makin lama aku biar cerita ni dalam kepala otak aku, makin hensem pulak aku rasa pada diri ini. Aku tak mau jadi terlalu hensem. Nanti orang akan pandang serong. Lelaki hensem tanpa kekasih akan mengundang kata-kata nista dan sumbang. Mungkin aku akan dituduh sebagai gay. Owh, kepada pembaca-pembaca dari pantai timur, KL, JB (sebenarnya Johor Baharu atau Johor Bharu??), Singapore, Brunei, Indonesia, France, Portugal, UK dan lain-lain (kira habih dahsyat la...kalau kat bulan ada internet, aku sampaikan ini juga pada kalian)...maaf andai ada sesetengah perkataan atau ayat yang tidak difahami. Biasa la..aku menggunakan banyak bahasa utara. Kalau kalian tidak faham dengan bahasa utara yang aku gunakan, kalian bolehlah utarakan soalan...lagi bagus kalau berbentuk objektif...ada pilihan jawapan...senang aku nak jawab...dadu pun dah ada ni.
Aku tak mau berleter panjang...aku cuma nak cakap yang ketika aku menaip ini, aku sangat rindukan seseorang...(pelan lama pelan jiwang pulak aku ni...jangan sampai buat lagu macam Kamarol dah la). Owh, tentang lagu ‘cium aku buat kali pertama tu, lagu tu memang wujud. InsyaAllah, satu hari nanti aku akan perdengarkan kepada kalian. J
Semalam, ada seorang pembaca chat dengan aku di muka buku. Dia adalah pengikut cerita ini dari 3 tahun lepas. Dia tegur aku tentang nama Ira...katanya nama Ira yang sebenarnya ialah Mona! Terima kasih cik Syafiqah...aku amat menghargai itu. Tapi sekarang ni aku nak tanya pendapat kalian..patut atau tak aku tukarkan balik nama Ira tu ke Mona??? Owh, cik Syafiqah kita ni juga cakap dia ada copy cerita ni 3 tahun lepas tapi dia tak ingat letak kat mana...mungkin bawah seat motor agaknya. Kalau dia dah jumpa nanti, bolehlah kalian baca dari episod pertama. Sekali lagi...terima kasih cik Syafiqah. J

........SAMBUNGAN:

Kamarol termenung sendiri..kali ni bukan lagi rokok, kalau peti ais tu boleh dihisap, dengan peti ais tu pun dia nak hisap. Kepalanya berkecamuk...err..bukan kepalanya, tapi fikirannya..(kalau kepala Kamarol berkecamuk, kira ini la episod last cerita ni). Kamarol tak pasti samada dia dah buat keputusan yang betul atau tidak. Tapi yang pasti, dia tak sanggup untuk lihat Hanim susah hati, jantung, limpa mahupun paru-paru sekalipun. Kalau jerawat tumbuh di pipi Hanim dan dia tahu perkara ini membimbangkan Hanim, dia pun turut serta bimbang. Begitulah dalamnya cinta Kamarol pada Hanim.

Azim, patut atau tidak dia ceritakan semua ini pada Azim?? Ira pula macam mana? Kamarol kurang yakin dengan Ira, biasa la perempuan. Pukul 12 tengahari kita cerita, 12.01 tengahari nescaya satu kampung tahu. Tapi tak semua perempuan macam tu. Ada juga perempuan yang tak akan cakap sepatah pun rahsia yang kita ceritakan pada mereka. 90% daripadanya bisu. Pada pembaca-pembaca yang berjantina wanita...anda adalah yang  10% lagi tu...(ayat cover cemerlang) J

Keesokkan harinya Kamarol ke rumah Uncle Ramli. Bukan Uncle Ramli yang ingin diketemunya...tapi Azim.

Kamarol : Assalamualaikum uncle...Azim ada tak?
Uncle Ramli : Walaikumsalam...hah, hang ka Kamarol. Azim ada kat belakang kot. Uncle suruh dia angkat beras pi belakang tadi...tapi tak keluar-keluar pun lagi. Cuba hang pi tengok kat belakang tu..
Kamarol : aih uncle, sembunyi beras pulak? Berniaga apa kalau semua nak sembunyi??
Uncle Ramli : gua pandang lu big small big small je derr....
Kamarol : wahahaha...dah pandai cakap omputih pulak uncle....hahaha..
Uncle Ramli : hahaha...biasa la..si Azim tu ha yang ajar uncle. Dia kata kalau kita nak marah orang, cakap ja ayat tu...kira orang faham la yang kita tengah marah...hang jangan sampai uncle ulang ayat tu dua kali pulak...hahaha...uncle gelak ni tak ikhlas tau.
Kamarol : ok ok...saya faham uncle. Saya ke belakang dulu ya..

Begitulah Kamarol, sebolehnya dia tak akan tunjukkan ada yang ada di dalam hatinya pada orang lain. Hanya orang tertentu yang tahu Kamarol....tapi tak semuanya.

Kamarol : woi!!! Tak cukup tidoq(tidur) ka??  Sampai atas guni beras pun boleh belasah lena..
Azim : ish...diam-diam la musibat. Nanti dengar pulak kat Dato’ Dr. Fadzilah Kamtumi (come to me) tu..
Kamarol : alaa..dia pun boleh agak apa hang buat kat sini.
Azim : hah..ada apa hang cari aku....(tengok jam)....tengah-tengah hari ni???
Kamarol : aku ada benda nak sembang dengan hang.
Azim : memang la sambedol oi..kalau hang ada benda nak sembang dengan Kaliapan si mekanik tu , tak kan la hang mai jumpa aku. Apa benda yang hang nak sembang?
Kamarol : pasai benda semalam. Kenapa Hanim ajak aku ke rumah dia..
Azim : owh..hah! Eh, cerita la...apa yang dia nak? Apa yang hangpa buat kat rumah dia tu...(muka excited lebih)
Kamarol : benda ni agak pelik. Tapi ini la yang terjadi...
Azim : Kamarol...boleh tak kalau hang jangan nak telenovela sangat dengan aku??? Cuba hang cakap ja apa yang terjadi. Hang tau kan aku ni kurang sabar...sebab benda-benda macam ni la si Hamdan, anak jiran aku tu sampai sekarang kalau nampak aku ja terus jadi tarik mengkarung...sawan babi tak semena-mena..
Kamarol : ok ok...macam ni......Hanim ajak aku kahwin.
Azim : hek??? Kahwin?? Hanim?? Dengan hang??? Kahwin?? Ish..tak kan aku tidoq atas guni beras yang tak selesa ni pun boleh buat aku mimpi???
Kamarol : woi!!! Aku serius ni!! Hang yang suruh aku cerita.....kan?
Azim : ok, aku masih tak faham. Kenapa dia nak kahwin dengan hang? Aku tak kisah kalau Hanim tu nak kahwin. Tapi kenapa hang?? Apa Hanim tu sebenarnya cacat penglihatan ka??
Kamarol : sebenarnya macam ni Jim.....................

Kamarol menceritakan semua yang terjadi di rumah Hanim tanpa ada satu pun perkara yang tertinggal. Andai kata Kamarol menghabiskan masa dua jam di rumah Hanim semalam...maka dua jam jugalah Kamarol habiskan masa untuk ceritakan pada si Azim. Sungguh teliti...........dan bebal.

Azim : bodoh Kamarol! Hang jangan terima weh!!! Kenapa hang nak jadi pak sanggup pulak?? Hang nak tipu bonda hang sendiri sebab nak tutup malu orang lain?? Orang yang tak pernah fikirkan hang sebelum ni?? Orang yang tak pernah nampak sayang hang kat dia sebelum ni?? Jangan buat benda bodoh sebab cinta Kamarol.
Kamarol : semua orang buat benda bodoh sebab cinta Jim! Cuma cara kita buat tu yang berlainan. Azim, aku nak hang sentiasa ada dengan aku. Sokong aku dari belakang. Aku cuma ada hang untuk aku ceritakan semua ni. Kalau ikutkan, Hanim tak bagi aku ceritakan kat siapa-siapa pun...tapi aku minta supaya hang boleh tau tentang hal ni. Kurang-kurang kalau apa-apa jadi kat aku, hang tau Jim.
Azim : macam mana dengan bonda hang??
Kamarol : buat masa sekarang ni...aku rasa baik kita rahsiakan dulu. Aku tau, satu hari nanti bonda akan tau dan aku yakin bonda akan terima. Azim, aku cuma ada hang, bonda aku, ayah hang dan Ira yang selalu dengan aku. Aku dah tak ada orang lain weh....
Azim : aku pelik Kamarol. Kalau nak tutup malu, kenapa tak hebahkan tentang perkahwinan hangpa?? Kenapa perlu sembunyi??
Kamarol : aku pun tak paham. Tapi aku yakin, Dato’ Jufri ada sebab untuk buat macam tu. Azim, kami akan kahwin hari Selasa ni...hang ikut aku ok???
Azim : aku tak pasti apa yang hang buat betui atau tak. Tapi apa yang pasti....apa yang aku buat ni betui sebab hang kawan aku....tapi hang saudara aku Kamarol..
Kamarol : thanks Jim!! So...apa kata kalau aku belanja hang ais krim??
Azim : wah wah wah...kat mana? Baskin robin??
Kamarol : eh...tak la...depan ni ja...kat kedai runcit Uncle Ramli..
Azim : hang nak aku ubah keputusan aku ka Kamarol???
Kamarol : hahaha...eh , jangan la macam tu. Ok, hari ni hang nak makan apa..aku belanja.
Azim : waaaa...kalau itu macham pun, saye sangat seronok juge pun....
Kamarol : tak payah nak Eric Leong sangat la...hahaha...

Ketika Kamarol bersiar-siar dengan Azim, dia tak lupakan Ira. Kamarol tetap menjemput Ira. Tapi untuk ceritakan semuanya pada Ira.....mungkin belum sampai masanya. Kamarol gembira dengan kehidupannya sekarang. Dia tahu walau sekaya mana pun seseorang itu, walau sekacak mana pun seseorang itu...mereka belum tentu akan dapat kebahagian macam yang dia dapat.

Kamarol gembira, Azim apatah lagi...dia yang merasa dunia ini gelap gelita ketika mendapat tahu yang dia dibuang dari kolej pengajiannya telah dapat melupakan kesedihan itu. Tapi memang sekejap ja dunia ni gelap gelita...ada la dalam dua tiga jam. Lepas tu kembali ceria. Itulah Azim...sentiasa fikirkan keseronokan. Namun, dalam keseronokannya sebenarnya ada sejarah hitam dalam hidup Azim. Mungkin kita tak patut cakap itu adalah sejarah...tetapi yang pasti, seperti Kamarol, Azim juga ada menyembunyikan sesuatu.....

Kamarol : Ira, sakit tak aku tampar hang hari tu??
Ira : ish...hang tampar aku ka?? Aku ingat hang belai-belai pipi aku masa tu...haha..
Kamarol : owh, kalau orang belai pipi hang memang mulut hang keluar-keluar buih ka??? Mata pandang atas ja....hahaha...
Ira : hang tengok Kamarol ni Jim...aku ni perempuan tapi dia layan aku macam aku layan lelaki ja..
Kamarol : hang ni kenapa Jim...diam ja. Hang macam resah gulisah ja....
Azim : Kamarol....Ira....nanti kita sembang balik. Aku ada hal sikit. Kawan aku mesej tadi...dia nak mintak tolong apa ntah. Kamarol, nanti kita sembang kat rumah hang...malam ni aku pi rumah hang...ok..
Kamarol : eh Jim!! Jim!!
Ira : alaa...dia sengaja nak tinggalkan kita untuk bermesra la tu..
Kamarol : Ira...hang rasa menyandar kat kaki kerusi taman tu lagi best atau mengelupur kat tangga tepi ni lagi syahdu????
Ira : alah hang ni....melawak pun tak boleh..
Kamarol : nak melawak pi masuk Raja Lawak la....nak gurau pi masuk Raja Gurau...
Ira : kalau nak gula??? Pi masuk Raja Gula?? Macam tu??
Kamarol : gua nampak lu big small big small je derr....
Ira : dah la..jom la balik. Esok hang datang kolej kan?? Jumpa kat kolej esok...
Kamarol : ok....bye..kirim salam mak kau.

T A K D A K K A K O M P U T E R Y A N G B O L E H T A I P S E N D I R I ? ?

Kalau episod kali ni aku nak mengulat boleh tak?? Aku taip setakat ni ja...mengantuk kot. Owh..aku nak kongsi cerita tentang kenalan aku yang baru meninggal akibat disantau orang. Al-Fatihah untuk arwah..............................................
Arwah jatuh sakit dan lebih kurang seminggu, dia meninggal. Sangat kejam orang yang melakukan perkara tu. Tak takut mati ka? Tadi masa aku lunch dengan kawan-kawan aku, ada seorang kawan aku ni cakap...santau tak boleh terkena pada orang-orang yang mengamalkan perkara-perkara ini:-
1)        Orang yang minum arak; atau
2)      Orang yang berada dalam keadaan yang tidak suci yakni dalam hadas besar; atau
3)      Orang yang memakai salah satu pakaian yang ada di tubuhnya dalam keadaan terbalik.

Ok..maksud aku kat sini, bukan la aku nak suruh hangpa minum arak untuk mengelakkan santau. Kita ada 3 pilihan. Aku tak pasti akan kemujarabannya. Tapi boleh la nak mencuba. Untuk yang tidak tahu, pengamal santau perlu mengamalkan atau menyantau sekurang-kurangnya sekali dalam setahun(aku pon baru tau tadi). Ok,apa yang membuatkan aku rasa pantang-pantang yang kawan aku cakap tadi adalah betul??? Kawan aku ni cakap, santau tak boleh dibuat pada orang bukan Islam. Sebab orang bukan Islam minum arak dan tak suci(ini kerana depa tak mandi wajib). Kalau boleh buat kat orang bukan Islam, aku sanggup bayaq berapa ja yang depa nak...tolong pi buat kat orang-orang Isreal!!! Yang pakai pakaian terbalik tu aku tak pasti sebabnya. Kalian boleh mencuba dengan pakai seluar dalam terbalik. Ya la...tak dak la orang nampak sangat. Tak kan nak pakai seluar terbalik?? Macam mana nak zip?? Tali pinggang nak pakai celah mana? Wallet nak simpan mana? Kalau baju tu boleh jugak tapi apa guna beli baju Ed Hardy pa bagai tapi pakai terbalik?? Yang dalam keluar, yang luar ke dalam..rugi la beli baju mahal-mahal.

Ok, berbalik kepada cerita si Kamarol tadi...sebanrnya cerita ni panjang lagi. Kalau aku tak sempat habiskan, insyaAllah aku akan ceritakan pada anak-anak aku nanti supaya depa dapat sambung cerita ni pulak. Seperi biasa, ada idea, sila sumbangkan....jangan sumbangkan suara...aku tak sanggup untuk mendengarnya. Kalau aku ada salah apa-apa, sempena Ramadhan yang dekat ini..aku mengucapkan....I’M SORIIIIIIIIIIII......


Bersambung........................................................